Susacak Var

[aYKo]

Sus gönlüm susabilirsen tabii.

Sus gönlüm. Çok dile getirme. Sen dile getirdikçe gönlün daha da coşuyor daha meraklanıyor ve beklemek daha da zorlaşıyor.

Sus gönlüm. Çok laf etme. Az söyle ki işimiz olgunlaşsın. Az söyle ki Hakka karşı yanlış kelam çıkmasın.

Sus gönlüm. Bir elif miktarı sus. Az kaldı bahara. Dayan gönlüm. Denizin içinde meydana gelen görünmeyen dalgalar gibi yüreğin biliyorum. Beklemekten başka çare olsaydı seni durdurmazdım. İnan bana. Ama yok. Başka çare yok. Unutma ki ilaç bile beklemeden tesir etmez çiçek bile vakti gelmeden önce açmaz.

Sus gönlüm. Bu kışın bahara dönünceye kadar. Bu gece gündüz oluncaya kadar. Uzak yollar yakınlaşıncaya kadar. Bu sıkıntının ardından ferahlık gelinceye kadar. Ve yüzümüz vuslat gözyaşlarıyla ıslanıncaya kadar sus.

Sus gönlüm. Seni senden daha iyi bilen Rabbinin hükmü vuk'u buluncaya kadar. Senin nasibin sana ulaşıncaya kadar ulaşmayanlarınsa senin nasibin olmadığını anlayana kadar sus.

Sus gönlüm. Onun geleceğini görünceye kadar. Acının bala dönüştüğünü farkedinceye kadar. Onun gönlünün senin gönlüne muhabbet düğümüyle bağlandığını görünceye kadar.

Sus gönlüm. Sebepler var edilinceye kadar. Bahaneler oluşuncaya birbirimizin nasibi oluncaya kadar sus.

Sus gönlüm. Bütün bu susmalarına karşılık her şeyin hayırlısının olacağına inanarak sus.

Sus gönlüm. Her susuşun bir cevap olsun. Her susuşunsabrın olsun. Her susuşunduan olsun. İçten yakarışının adı olsun susuşun. Bekleyişinin umut edişinin inancının sevdiğinin vurgusu olsun susuşun .

[aYKo]

Yine bir renkte düştün aklıma…Biraz hercai çokça maharetsiz fırçalanmış resmin yitmeye yüz tutmuş ışıklarının arasından çıkıp geldin bu güne. Ve yine…

Ormanın kuytularında göze hiç bulaşmamış üzerine değen ayakları olmamış dalsız yaprağın yalnızlığına benzedin bir kez daha. Oysa bir tıkırtı dahi duyulmadı odaların dibinde…Sesin yokluğu seçmiş dost; öyle mi?…Bir başkaldırışı bir inadı bir terk edişi yabansı suskularla bezemiş demek gönlün…Hiç saymadığımız oluruna baş koymadığımız bir vazgeçişin durağında elini kaldırıyorsun demek “sen” denilemeyecek zamanlara…Olsun! Varsın öyle olsun!


Yazdığımızı silmeyi bir yerlerde bir şeyler söylemeyi deneyip yüzü gözü katran karalarına çevireli rahatın demini yudumlayamadık hiç…Biraz eksikle çokça süssüz çıkıp dolanırdık ahalinin ortasında. İstediğimiz kadar “biz” olmadık mı yalan düşüverirdi omuz başımızdan…


“Yaramızı sakla derininde! Yüreğin hangi buluta tutunursa tutunsun…kandıracağın bir benin olur sadece “sen” olur yaşam nihayetinde…”

Bükülmüş kelimelerin kimseyi mutlu ettiği yok aslında…Ne söylenip durduğun zaman ne o anlamı yoğuran ihanet önemli seni göz ucuyla süzen varsıllarca. Doyduğun tası devirebilmek tek maharetleri…Bize kalansa eklemek kendimize o biçare hüzünleri.Unutma! Kaldırıp atamayacağımız gerçekliğin acısına sevdalanmak suç değil bu gün…


Bir unutuş olamaz dün dediğin…Dilsizliğin canını öfkeye boğduğu kekremsi ayrılıkların teninden lime lime koparıldığı ve bir çığlığı bastıramadan diğerine kapıları araladığın güncelerden kesip çıkaramam dost ben seni…Uzakların yakınların… Hepsiyle dolandın içimde; ve kalakaldın öylece ben de…


Yüreksiz ve bezgin insanlardan aldırışsız uzaklaşmanın kutlanacağı bir şehrin tepeliğinde yanıma düşecek rengini sevinçle karşılayacağım güne kadar iyi bak kendine…

Ve bir cesaret iliştirir son kez olsun
yıkmaya yeltendiğin tüm imgelerin üzerine…

[helinticks1]

Abi gerçekten güzel çok dokundu bana teşekürler

[YeRLi $eKeR]

bu anlamlı yazıların devamını bekleriz...