Susacak Var

[aYKo]

Hazırlıksız Ayrılık


Ayrı düşmek hiç yoktu ki bizim planlarımızda. Yeri gelir küserdik birkaç saatliğine kırardık kalplerimizi ama susmak yoktu yapımızda. Hemencecik sarılırdık ağlanacaksa beraber ağlardık kaçınca kurtulunacaksa beraber kaçmaya kalkardık. Ama ayrı kalmak yüreğimizi yakan o hasretle yaka paça savaşmak ve ayrı ayrı tek başımıza sevişmek hiç yoktu planlarımızda.
Aklımıza hiç gelmedi birbirimizi terketmek. Ama gurbet ama hasret ayrı düşürmüştü birbirine o kadar alışmış yanyana durduğunda alevler çıkaran bu yorgun bedenlerimizi. Dillerimizde ümit bitmeyen aş gibi söylense de kalplerimiz hep vuslata uzak gibiydi.
Hazırlıksız yakalanmıştık kaderin bu hain saldırısına dedim ya ayrı düşmek hiç yoktu ki planlarımızda.
Her ayak sesi radyodaki her şarkı aklımdaki tek varlığı uğruna ömrümü adadığım ellerinden sal yapıp ela ummanlarında kaybolduğum seni ayrılmak adına hiçbir hazırlığımın olmadığı seni hatırlatırdı.
Bir kara tren uzaklaştırdı seni benden. Affetmeyeceğimi bile bile hergün sana getirmek için çağırır istasyonlar. Ama yalandır hep o ağlarcasına tüttürdükleri dumanlar. Birinci peronlara girmem yasaktır her zaman çünkü sana getirecek tren orada öyle beklemektedir. Bir tek boş yer vardır ama alıp getirmez yine de beni sana. Çünkü korkutur o zebani kılıklı karga sesli istasyon saati. Henüz zaman gelmemiştir beklemeliyimdir. Ama ayrılık zamanını hiç söylememiştir ağzında peynir olan karga saat. Ve biz hiç hazır değilizdir ayrı düşmeye.
Raylar kadar yollar da düşmandır bizim masum çileli ulaşılması zor aşkımıza. Her dinlenme tesisi daha da uzaklaştırmıştır beni senden. Sana gelen yollar kapalıdır her zaman. Sabaha doğru halim kalmadığı anda insafa gelir yollar ama sadece aynı uzaklıkta indirir beni otobüs.
İyice yorar beni herşey ne dizlerimde sana gelmeye derman kalır ne de beynimde seni düşünebilmeye yetecek kadar kan. Gözlerimden akmıştır kan içim tekrar tekrar kanamıştır ve yine içime akmıştır geceler boyunca. Ne tutunacağım bir dal kalmıştır ne de yazabileceğim birtek satır. Tek bir şey vardır aklımda kalbimde ve hatta tüm hücrelerimde;
SEVGİ’M SEVGİ’N ve VUSLAT..
Durmuştur kalp susmuştur kalem bitmiştir feryad...

[aYKo]

Hani ağlamak anadiliydi ya tüm dillerde ayrılığın…
Gözlerimden kan süzüldü Gece’ye.
Siyahı delip geçen gözbebeklerim kan deryası.
Kızıldeniz utanacak h-içimdeki denizden…

“Yaradan” için “Yar” sevmeyi öğrettim de sana
“Yaradan" için “Yar”dan geçmeyi öğretememişim kendime…
boylu boyunca yatıyor yüreğim yarda…

Bileği kesik kalemim can döküyor şimdi kağıda.
H-içimi dökmek istemiştim oysa.

infazlar sabaha karşı yapılır ya birazdan bitecek GeCe… az kaldı beni infazlayacağım şafakta.
Hani yüzbinlerce yıldız sönmeden sökmez ya şafaklar son dileğim GeCeden…

Eyy GeCe!. Kurban et yıldızlarını şafağa.
Bedel olarak gözlerimin karasını göndereceğim her akşam sana…

Yarın yevm-ül kıyam’da yanmayalım diye yanan yanlarımı bırakıyorum yanına…

Vakit yakın…
Can çekişiyorum can-ımı can yapanım.
Namlunun ucunda ayrılık eli tetikte bekliyor günahlarım… vur emriyle vurulacak sol yanım;
“Yar” verecek “Can” kaybından…

Tütün ne ki? tuz bastım tırnağı sökülmüş parmak uçlarıma. On parmaklık değil bu figan!
Bin elden beşbin tırnağın sökülüp tuza bastırılmasıymış ayrılık…
Ama öyle ya tuzu da sevmeli aşık…

Bir türlü aydınlanamayan bir gün doğdu işte.
Yüzbin yıldız pahasına söküldü şafak.
“infazı tamamdır” mührü basıldı.
Kaydım düşüldü kitab-ül aşk’tan…

düz çizgiye dönüştü çoktan yüreğimin monitöründe hayat.
Sabahın pusunda iki yüreğin sağır edici feryadına “sus”düştü.
Pustu aşk… sus-pus bir cenaze merasimi bu satırlar…

üstad’ın dizeleri tek teselli mezar taşıma:

“ne görsem ötesinde hasret çektiğim diyar
kavuşmak nasıl olmaz madem ki ayrılık var?”.

[aYKo]

Hadi git yâr!
Daha fazla sen yüklenemiyor kalbim.
Daha derin düşleri kaldıramıyor bedenim. Kalmadı lügatimde içimi yakmayan bir söz. Bendeki resmini sakladığım sandık; bir çift göz?
Yâr! ekseni değişti artık dünyamın. Ne geceleri uykuya teslim ediyorum düşüncelerimi. Ne de sabahları gündoğumlarıyla yeni bir yelken açabiliyorum kurtuluşuma. Her benle başlayıp senle devam etmek zorunda olan gün dikenli bir dal oluyor bana.
Hadi gönlüm
Defalarca düş uçurumlardan kan-revan ol. Ve boşalt içini. Damarlarından ansızın geçen ve ?yar?ı anlamlı kılan ezinci katlet. Bitir bu sonsuz şiiri. Son bulsun ağıt tadındaki sevgi söylemleri. Yâr yüreğimdeki ?is?ini başka bir yere sevk et hadi.
Ah yâr gün gün mısralar döktün içime. Yüreğimi sana dair söylenmiş mısralarımla yıkadın. Ben hep sana uzaktım. Yollarda kaybolsam sen önüme çıkan tuzaktın. Ben her gece gözyaşlarımla yıkadığım masallarımı saçlarına yolladım. Saçlarından kulaklarına musalla taşı gibi bir soğuklukla inip beni sana anlatır sandım.
Yanıldım?
Hicran yağmurlarından sıyrılıp ötelerde kendimi aradım bulamadım?
Hayatımın gençlik satırlarında adı geçen yâr.
Sırtımı her döndüğümde bir can yitirdim bu bahar?
İdama giderken hislerim güneşim yüzünü görmeyi bekledim hep. Kalemi kırık bir aşkı mühürledim yüreğime. ?unuttum? diye haykırırken bile unutmadığımı ispatlıyordum kendime.
Yoruldum yâr
Bütün kapılarımı kapatmaya hazırlanıyorum gönlümün. Kimliğimi hediye edip bu şehre her bir adımımda anıları sürükleyip ardımdan ve rotamı da ekleyip nabzıma gidiyorum? Mutlu günlerin gelmesini bekleyen çehremdeki çizgileri siliyorum. Ceplerimi dolduruyorum yedekteki acılarla. Her sabah yüzümü yıkadığım tavana asıyorum hayallerimi. Ansızın içime düştüğün günden beri ayakları burkuldu ömrümün. Ve ben her gün bir daha ölmek için uyanır oldum uykumdan. Paslandı gözlerim. Sen kendin için kal yâr ben senin için giderim. Bu defa sürgünlere giden yüreğime bedenimi de eklerim. Bağdat olurum yıkılırım kurşunlara. Filistin olurum kalırım duvarlar arasında. Ama yine de İstanbul?u saklarım alınyazımda.
Nerde olursam olayım unutma yâr; yarın yeni bir gün ve her yeni günde olduğu gibi senli ölüme hazırlanıyor gönlüm.

[aYKo]

YİTİKLİĞİMİZE

Birbirimize dokunmalarımız korkak kelebeklerdir
dokununca renkleri yıkılan.
Çünkü küskün çocuklar inanmazlar.
Ki inanmak küskün bir çocuğun en büyük kan kaybıdır.
Susarım içimde bir yangın başlar.
Dokunsam arta kalan sen kül olan ben.
Taş duvarlar yanmaz bilirim.
Büyük yangınların isini giyinirler.

(ama nafile
hiçbir kalem ve hiçbir ben sonraki sayfada aynı sen’i bulamıyoruz.
uzaklar hep uzak kalıyor sevdaya.
sen yine de artık sesime düşme.)

Her gece gözlerimden hatıralar çalınmış.
Bir denizci ağ atmış yalçınlaşmış düşlerime.
Düşmüşüm.
Bir ses. giden gitmiştir demiş.
Susmuşum.
Bir baharın bedeliydi bu.


Kahraman TAZEOĞLU

[aYKo]

En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Kızıl sonbaharım
Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi

Ellerimde çoğul bir gölge kuşu
Adının arkasına basmadan yürüdüm
Alnımda birikti çizikler
Adımdan çıkardım aklımı
Aklımsız kaldım
Neylersin
İnsanız
Ne yapsak eksiğiz işte
Ölüme ayarlı saatiz


En fazla içimde ölürsün
Sorarım
Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?
Hangi hare’mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?
Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu
Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını
Devrik cümlelerimin öznesi oldun?

İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim
Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım


En fazla içimde ölürsün
Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana
Kalan gidene denk neyi varsa susuyor.
Ve susmak inceltiyor her yarayı
Ve susmak bakmak oluyor
Gitmediğin her yere

Kim tutuklanmış yalnızlıktan
Gizin içine gizlenen kim
Söyle beni nerene sakladın
Ki şimdi bu kadar sokaktayım

En fazla içimde ölürsün
Karla karışık yağarsın yara Bereme
Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde
Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte
Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde
Sana borcum olsun
Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde





En fazla içimde ölürsün
Yanağında yanar avucum
Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır
Gözlerinin namlusu döner yakar kirpiklerimi
Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar
Gırtlağıma kadar aşka batarım
Yeteri yok. Eksiği fazla.

Neyin kaldı eksilenlerden arta
İçeri doğru kapanan bir kapıydın
Saçlarından geçtim önce
Ve kendimden öylece
Neyim yoksa var bildim
Eğildim
Eksildim
Eridim
Bir seni bitirmedim

Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını
Uğultusuna tutunamadın

Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan
Öyle yaşadım gözlerini
Tenimde itiş kakış
Cebimde depremlerin
Esrarlı gece ayinleri
Volkanik şiirler
Usul usul giymedim mi sözlerini
Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer
Sensizlik seni anlattı en çok
Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti
Söyle saçlarında öldüğüm
Bir geri gidiş kaç günde gelirdi?


En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri
Açar gibi yaparak açık bir kapıyı
Beni ikiye böldün
Hadi içimi kendine aldın da
Beni nerde bıraktın
Hangisini seçerdin benim için
Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için

Ben yarama çoktan sen bastım
Yaşım kadar gencim
Adın çabuk diye geçti
Ardında aç köpekleri bırakarak
Ezberimden geçtim.
Hızla biten aşk şarkılarından geçtim
Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk
Bildim


Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine
Onurlu bir karanlığı seçtik
Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik
Cesurduk çünkü
Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar

Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız
Gerisi hiçlik
Gerisi yokluk

Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka
Bir hayatın tüm yanılgılarını
Saçlarında çözdüm
Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın
Sessizlikte bir dildir
Çoğul susulur
Pusulur
Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın

Yıkık şehrimin izbesi
En fazla içimde ölürsün
En çok
Gözlerime gömülürsün.
Gözlerimi kaparım
Vasiyetimi yazarım

KAHRAMAN TAZEOĞLU

[aYKo]

Seslerin arasına saldım bedenimikelimeler sarıp sarmalıyorruhum yolunda yitmiş
Sayıklamaların yol ayrımındayım "Ses ver Ey Küskün Sevgili!"

Yüzleşmekten korkmuyorum eş zamanlı itiraflardan senin kadar
Sesim sana vardığında sessizliğinin tercümanı olur gözyaşlarım
Tüm susuşlarım isyan duraklı iyi dinle…

Siteme bulanmış kelimelerim; saçlarım rüzgara yoldaşYollar; varışlara…
Şaşkın bir çocuk yüzüyüm aynalarda
Ters yansıtır aynalar; ben sağına dokunurum sen solum acıdı dersin
Sancıların tutar mevsimsiz sebepsiz
Başkalarının kelimelerine vurgunsun şimdilerde

Bir zaman kuş kanadıydım semada yan yatsam suya değerdi
Değdi ıslandım
Ağır çekiyor sağ yanım solum sende kaldı diye

Sen turnaları bilir misin Sevgili? Sevda habercisidir
Eşsiz yaşayamaz turnalar; gidenin ardından intihar ederler
Eşikteyim düştüm düşeceğim
Biliyorum bu sefer tutmayacaksın
Ve ben yine martılara sevdalanacağım
Günler uzayacak ve ben yine "tıp" oynayacağım

Oysaki an kadar önceydi
Ellerin ellerimdeydi
Şimdi
Andan az sonraya adımım
Bugünden yarına yatışım
Geceden güne uyanışım
Düşünmüyorum
Düş(L)üyorum

Düşlerim uzadıkçagecesi şizofren günlere uzanıyorum
Uykusuz gecelerimin çetelisini göz altlarımdaki halkalarda tutuyorum
Gün susuyor
Ben susuyorum
Yutkunuyorum yutkundukça adın batıyor boğazıma
Gözlerin geliyor aklıma yosunlardan çalıntı…
Aklım karışıyor

Bakmıyorsun içime Sevgili.

Uzanmıyorsun…

Susuyorsun.

Sessizliğin "git" in çevirisidir bende
Yanlış anlamalara meyil verişin sebepsiz değildir elbet
Hep sen yanlış anladın dudaklarımın arasından çıkan her harfi
Sıra bende ; yanlış anlıyorum seni…

[aYKo]

Sen yine böyle kal
Sus
Kelimeler seni ifade etmez
Yetmez sevgini anlatmaya…
Sen sessizligin cocugu
Yutarsin dilindekileri
Dilinin ucuna gelenleri
Yutkunursunda binlerce defa
Söyleyemezsin sevdigini
Yada özledigini

Sen sus
Hem simdi
Hem sonsuza kadar
Cünkü ben gidiyorum
Sessizlikten siyrilip
Sevgimi haykirmaya
Sen yüregine hapsettigin özlemin
İfade edemedigin sevginle
Sessiz mutlu ve bensiz yasa
Beni bir kez kaybettikten sonra
Çıglıklarında yetersiz kalacaktı nasılsa

Sen her zamanki gibi yine sus
Çünkü bu kez ben konuşacağım

[aYKo]

Yalnızlığımın en kalabalık yanı uykularda mısın yine? Uyan artık bu aymaz uykudan kayıp gidiyorum avuçlarının arasından. Neredesin?

Gecenin yağmur giyinmiş silueti sırdaş oldu yine. Kaçıncı gece bu bilmiyorum karanlıklara sığındığım? Yalnızlık ne yüzsüz bir gözlemci. Sinsi sırıtışıyla kapladı gecemi. Kapısız penceresiz bir odada çırılçıplak ve savunmasız bıraktı beni.

Bir kucak olsun da diyorum; ister dikenle ister gülle donanmış olsun. Hiç umursamıyorum. Yeter ki göz yaşlarımla yıkayabileceğim bir omuz olsun sığındığım. Yeter ki kelimelerin hıçkırıklarına bir yol bulayım. Eğri büğrü doğru yanlış umurumda bile değil. Ruha sahip bir can olsun yanımda sıyırayım tüm korkularımı üzerimden. Sadece bedenden değil duygulardan da ibaret bir kadın olarak ben olarak kalayım önünde. Bak geceye esirim yine. Sen bir adım ötede sen bir kelimeyle gelebileceğin mesafede hatta belki bedenin bedenimde… Ama acılarımı korkularımı kucaklayacak ruhun nerede? Binlerce çiçeği yeşertmeye çalıştım senin adını verip her birine. Boynunu büken her yaprağın adından yeni bir tane yeşerttim çiçek bahçesine dönen bir ömürde. Susuz kalmasınlar diye göz yaşlarımla suladım sese hasret olmasınlar diye gecelerce başlarında masallar anlattım. Olmadı beceremedim. Her diktiğim çiçekte ben yeniden yenildim. Her ayağa kalktığımda tökezleyip toprağa geri döndüm. Her atmaya çalıştığım adımda birbirine dolandı ayaklarım. Ne çiçeklerim ait oldu bana ne ben onlara. Bu işin altından kalkamadım.

Çok mu ağır geldi sırtındaki yük hadi söyle! Bu kadar zor muydu paylaşabilmek kelimesini hayata geçirebilmek elinden geldiğince. Yalnızlığın binlerce farklı boyutu olabileceğini öğrettin sen bana. An geldi parmaklarının ucunun bir teması uğruna dünyayı yıkmaya hazır bir kadın oldum an geldi elin elimdeyken kimsesizliğimin en dibine vurdum. Dilimdeki kelimelerin sığındığı küçücük seslere kandın da sen gözlerimdeki kördüğümleri hiç anlamadın. Hep yanımda olacağın günlerin hayalini kurarken ben yanında olmanın dünyanın öbür ucunda olmandan farklı olmadığını anladığım anda hayallerimin en olmadık yerinden vuruldum. Gerçek yalnızlığı öğrettin bana. Kalabalıkların içindeki sessiz çığlıklarımın haykıranının da duyanının da yalnızca ben olduğumu öğrendim hayretle.

Gün geldi yalpalaya yalpalaya sığındım ilk bulduğum sese. Bir sesti çünkü limanlarım. Sadece bir ses. Tiz çığlıklarla savruldum dalgaların eşliğinde. Duyduğum umut içeren her sesi susuzluğumdan kurtulmak istermişcesine kana kana içtim bakmadan bulanık mı pis mi diye. Sarılmaya çalıştığım her ses birbirine benzer tınılara sahip oldu zaman içerisinde. Farklı sesler benzer seslere dönüştü önce. Sonra da benzer sesler aynı tona dönüştü acımasız bir monotonluk içinde. Peşine takılıp gittiğim sesin ufacık bir izi bile kalmadı. Kayıp seslerin peşinde kayıp bir ruh silueti gördüğüm bugün. Tüm harfler sımsıkı sarılmış göğsüme yitik umutlarının peşinde sürüklenip gidiyor. Sessizce sensizce…

[aYKo]

Tarifi zor
Kelimeler yetersiz
Dünya küçük
Anlatması imkânsız seni.
Canımdan can kanımdan kan
Ruhumun bedeni gibisin.
Öyle bir şeysin işte.
Sen benim herşeyimsin.
Anlatmak imkânsız seni.
Bedenimin bütün hücrelerine kazıdım ismini
Ölümlerden ölüm bile ayıramaz beni senden.
Kalbimin en olmadık yerindesin
Hayatımın tam ortasında.
Öyle bir şeysin işte.
Anlatması imkânsız seni.
Düşünürken seni hayat duruyor
Gözlerin gözlerime değdiği an
Kıyamet kopuyor içimde.
Ve sana bakmak hayatımın anlamıdır.
Öyle bir şeysin işte
Anlatmak imkânsız seni.
Seni tanıdığım gündü doğum günüm
Ve seninle geçirdiğim her gündür
Hayatımın en güzel günü.
Hayatımın en muhteşem anıdır
Düşündüğüm an seni.
Öyle bir şeysin işte.
Anlatmak imkânsız seni…
Rüyalarımda gördüğüm en müthiş şeysin.
Düşlerimi süsleyensin.
Hayatımın tek anlamısın.
İnan bana sevgili;
Sen yoksan ben hiç yokum.
Öyle bir şeysin işte.
Anlatmak imkânsız seni.
Şimdi bu imkânsızlığın içinde
Sana tek bir şey söylüyorum:
Seni seviyorum.
İyi ki varsın.
Hayatımın tek anlamısın.
Öyle bir şeysin işte.
Anlatmak imkânsız seni.

[aYKo]

Sevgiliyle Siyah ve Beyaza Karışmak

seninle azalıyorum sevgili. her gün bir damla daha katmak için direnirken varlığıma binlerce kez azalıyorum. şu an kaçıncı uykundasın ya da uyanmışlığın mahmur yeşilliğinde hangi hayallere teslim oluyorsun kimler paylaşıyor kutsal anları ellerinle varlığın neye teslim oluyor benden çok uzaklarda bilmiyorum. ve bilmediğim her sevgilide yeniden umarsızca gözyaşlarıma uzanıp isyanlara gömülüyorum. an be an azalıyorum yaşamdan yaşamamaya doğru.
seninle çoğalıyorum sevgili. her gözyaşından bir tuz daha katıp benliğime usul usul deniz olmaya çoğalıyorum. ve sonunda denize varamayan binlerce ırmak oluyorum. bir martının gagasına dokunmak bir balığın pullu sırtında gezinmek ve bir istiridyenin saklı tuttuğu ham incinin kehreleşmiş benliğine dokunmak için çırpınıp duruyorum. deniz olmaya çabalıyorum ve çoğalıyorum varlığınla minik bir yağmur damlasının el değmemiş hayallerine.
seninle yaşıyorum sevgili. seninle olmaya hak kazanmış binlerce anı biriktiriyorum belleğimde. bir bakışını bir dokunuşunu ve hüznün parmak izlerini gizlediğin bir gülücüğünü alıp yaşıyorum içimde senden gizli senden saklamaya çalıştığım acı çeken yanlarımda.
seninle ölüyorum sevgili. yaşamaktan sıkılıp son dokunuşuna dönüyorum ve çekip gidişine. canımı son belki de son'suz yakışına tutunup binlerce ölüm arasından senin varlığınla ölmeye adıyorum kendimi. öldür diyorum! hadi durma öldür "yapamayacağım" demek yerine. "gitme" deyişimle intiharımı "gitmeliyim" deyişinle cinayetimi belgelemiş bir hayatın eğreti soluklarından el çekmeye çalışıyorum. yaşamaya direniyorum sensizliğimle.
seninle gülümsüyorum sevgili. paralar verip çoğalttığın zamanları "gül" deyip başardığın anları dudak izlerini taşıyan parmaklarımı da alıp yanıma bir uçsuz bucaksız ada buluyorum kendime. kıyasıya mücadele ediyorum ağlamam gerekenlerle ama.
seninle ağlıyorum sevgili. olmadığın her anda volkanlar patlayan beynimde ve acı çeken yanımla dalga geçmeyi öğreten tecrübelerimde onlarca gel-git yaşıyorum. yokluğuna sevinmeyi varlığına direnmeyi sana koşan ayaklarımı dizginlemeyi seni isteyen yüreğime sus demeyi öğreniyorum. ve her düşüncemde başaramamayı görüp ağlıyorum seninle.
seninle umutlar doğuruyorum sevgili. umut etmenin acı çekmenin yavrusu olduğunu her acıda bir umudun doğduğunu anlayıp onlarca umut doğuruyorum.
seninle hayalkırıklığına koşuyorum sevgili. miyadı dolmuş her umutta hayatın önünde diz çöküp küçülüyorum. yalvarıyorum onca acı veren zamana! bana tek bir iyilik yap en azından diyorum. ve her kaybolan zaman parçasında olup olmadığını bile bilemediğim varlığınla hayallerimi parçalamanın can çekişmelerini yaşıyorum.
söylencek sözlerim bitmedi daha. oysa söylenecek bir isim kalmadı yanımda. oysa ben hayatımda ilk defa.

[aYKo]

Bilip de inanamadığınız gerçekler vardır. Geri dönüşü olmayan bir yolun kenarında gittiğini bilerek ama gitmemesini dileyerek bakakaldığınız zamanlar. Gidiyor dersiniz kendi kendinize işte bitiyor. Son bir bakışın mirasçısısınızdır artık ve uğruna dökülen ilk gözyaşı belki de onun omzuna düşer. O omuzda izi kalır mı bilinmez ama yürekteki izi asla silinmez. Mevsimlerden hazansa hele bir de ve yakışıyorsa hüzünler hazana buna da alışır elbet dersiniz zamanla…Doğru ya kimse kimsesizlikten ölmemiştiro uykusuz geceler de bitecektir gözlerdeki yaşlar da dinecektir kimbilir belki adı bile silinecektir hafızadan bir gün can yakmayacaktır yüreğe saplanan sözler…Zaman dersiniz kendi kendinizezaman derler bilenler size…
Ve dedikleri gibi geçer zaman
Hüzünler senesini doldurduğunda geçenin yalnızca zaman olduğunu ayrımsar insan. Zaman geçmiştir ve değişmiştir her şey. Zaman geçmiştir ve değişmiştir her şey. Hayat kendi yolunu bulmuştur ve ne yazık ki yolunu kaybeden tek kişi kendini bile bulamamıştır. Son kullanma tarihi geçmiş bir hüzünün tek sahibidirüstelik bu bozulmuş hüzünden başka sahip olduğu tek bir şey bile yoktur.
Ve anlar ki
Zaman merhem olmaz hiçbir yaraya seneler yetmez bir insanı unutmaya…

[aYKo]

Keskin bir bıçaktı bileyen ruhumu!Gelişigüzel
söylenmiş bir söz bile güzeldi dudaklarında!Her şeyim oluyordun.Asıyordum korkularımı bir birseni göreceğim ana kuruyordum içimden kanayan boşluğu.Çok uzaklardan bir şarkı çalıyordu yinekirpiğime çakılı duran bir gözyaşı oluyordun.Gidişie kuruyordum içimde saplı duran her hüznüarkandan dağılıyordu herbiriayaklarıma dolanıyordu.Kendi kendime acı veriyordum.Oysa sen bilmiyordun.Hiçbir zaman söyleyemedim.Ne zaman söylemeye çalışsam kelimeler boğazımda takılı kalıyordu.Ne zaman sen uzak biryerlere gitsenkorkularım daha çok büyüyordu.Oysa keşkeleri bırakalı uzun zaman olmuştu.

Seni sevmek huzur veriyordu.İçindekileri bir limana bağlamak gibi.Uzun zamandır buydu aradığım belki de gözlerinde bulmuştum.Dalıp gitmem hep bu yüzdendi!Sen bana her baktığında senaryodan kopuyordu her şey.Sen güzel bakıyordun bu hayata!Bakınca sana biliyordum yetişmen gereken birsürü şey vardı.Bu yüzden hiç kızmadım sana.Zarlar adilce atılmıyordu biryerlerde!Kalbim bazen ayaklarıma dolanıyordu.Böyle zamanlarda yine kendi kalbimin üzerine basıyordum seni incitmemek için.İçimdeki coşkuyu susturuyordumduymuyordum kalbimin sesini.Bazen çok zor oluyordu.Böyle zamanlarda susturamıyordum içimdeki sitem duygusunu!!

Susturamıyordum.her şey vardı da bir sen yoktun.Oysa sen her şeydinher şeyde!Sonra uzun bir zaman görmedim seni!Sesin kayboldu boşlukta önce.Sanki görünmez bağlarla bağlanmıştım sanane kadar uzaklaşsak da birbirimizden bu ipler tekrar bizi bir araya getiriyordu.Giderken sen biliyordumböyle bir son olamayacağını.bir an olsun vazgeçmedim bu sevgiden!Hani keşke onu sevmeseydim demedim hiç.Hiç pişman olmadım.Garip bir büyü vardı aramızda.Kimselere hissedemediğim.Sanki ne söylersem söyleyeyim hep eksik kalacaktı.Bir masaldan kopmuş gibiydi her şey.Uzun zamandır kaybettiğim bir çok şeydin sen!

Adı yoktu yokluğunun.Keskin bir bıçaktı bileyen ruhumu!Gelişigüzel söylenmiş bir söz bile güzeldi dudaklarında! Her şeyim oluyordun.Asıyordum korkularımı bir birseni görüceğim ana kuruyordum içimden kanayan boşluğu.Çok uzaklardan bir şarkı çalıyordu yinekirpiğime çakılı duran bir gözyaşı oluyordun.

Ve üzerini defalarca karaladığım o iki sözcük zorluyordu beni.

Seni Seviyoruumm!!!!

[aYKo]

Burada yağmur yağıyor
Aralıksız yağıyor günlerdir
Ama sen yine de şemsiyeni
Almadan gel ilk otobüsle
Buğulanan camlara usulca
Yüzünü çiziyorum ki yüzün
Bir yağmur damlası olup
Düşüyor yapraklarına gülün
Güller de bozamıyor bu uzun
Karanlık sessizliğini kentin
Anılarını yitiriyor sokaklar
Bezirganlaşıyor bulvar ışıkları
Tarih de kekemeleşiyor bazen
Ki o zaman aşktır tek bilici
Aşksa yürümek gibi bir şey
Duyabilmek kuşların gelişini
Anısı bizsek eğer bu kentin
Unuttuğu türküler bizsek
Acıyı rehin bırakıp bir güle
Anımsatmalıyız bunları bir bir
Sonra yürümeliyiz seninle
Sokaklara caddelere çıkmalıyız
Belki bir aşktır bu kentin
Belleğini geri getirecek olan
Burada yağmur yağıyor ama sen
Şemsiyeni almadan gel yine de
Özletiyor bu çılgın sağanak seni
Sırılsıklam özletiyor biliyor musun

[aYKo]

Seni anlatabilmek seni.
İyi çocuklara kahramanlara
Seni anlatabilmek seni
Namussuza haldan bilmez
Kahpe yalana.

Ard-arda kaç zemheri
Kurt uyur kuş uyur zindan uyurdu.
Dışarda gürül-gürül akan bir dünya.
Bir ben uyumadım
Kaç leylim bahar
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım
Bir o yana
Bir bu yana.

Seni bağırabilsem seni
Dipsiz kuyulara
Akan yıldıza.
Bir kibrit çöpüne varana
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin
Yitirmiş öpücükleri
Payı yok apansız inen akşamdan
Bir kadeh bir cigara dalıp gidene
Seni anlatabilsem seni.
Yokluğun. Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum kapama gözlerini.

[aYKo]

Sen benimsin yalnız hayallerimde"
Öyle canımı acıtıyor ki bu cümle
öyle beni anlatıyor ki sevgilim bir bilsen
Yoksun!
Benden kilometrelerce uzağımdasın ama giderken bana bir nefes kadar yakınımda bir aşk bıraktın.
Her kalp atışımda
her nefes alışımda biraz daha kazınıyorsun içime
biraz daha yerleşiyorsun kalbime
biraz daha hükmediyorsun yüreğime.


Sensizlik çok ağır geliyor bu cana
gece uyurken yanımda görmek istiyorum seni
sana sımsıkı sarılıp
seni delice öperek nefesini kesmek istiyorum
tek bir beden olarak güne merhaba demek istiyorum
seni yanımda istiyorum
hayalin yetmiyor artık banaaşkıma
özlemin gün geçtikçe beni boğuyor yok ediyor
ızdırap çekiyorum sensiz senin olmadığın yerlere adım attığımda


Az kaldı "sabret" diyorum ama
az falan kalmadı işte sadece kendimi kandırıyorum
yoksun işte ne elin elimde
ne bedenin her daim yanı başımda
sensiz geçen 1 salise bile benim bir ömrüme bedel
bir ömürlük kayıp
anlıyor musun?


Gel artık sarıp sarmala beni
bırakma artık
yanımda ol.

Gel ve gitme bir daha
mecburum deme bana
döneceğim diye fısıldama kulağıma

sadece
gitmeee !

- gitme -


Sensiz yaşamak çok zor gitme nefesim.

[aYKo]

Sen artık başkasının okuduğu bir şiirsin
Ve hayırsız dudaklarda son buluyorsun.
Gece yarıları seni bitiriyorlar
Ama ben inadına
Sana yeniden başlıyorum her sabah.
Oysa sen sadece benim okuduğum bir şiirdin
Seni seviyor olabilirim
Hatta unutabilirim zamanla adını
Ama unutamam seni
Sevdiğimdin
Sevgilimdin

Bu oyunda kazanan olmadı sevgili

Kirlenen ve temiz kalan var
Kumarda hayat galip yine!!!
O günlerden bize yar olan
Atmaya kıyamadığımız resimler sadece
Şimdi ikimizin de geceleri çok farklı
Birimiz başını yastığa koyuyor
Birimiz bir yabancının omuzunda
Ve ikimiz de değişik başlıyoruz güne
Birimiz uykusuz kalmış
Birimiz yarin koynunda
Biliyorsun
Düzenin insanı değilim ben
Hiçbir zaman da olmadım
Bu dünya seni de kirletti vaktinden önce
Hikaye kötü bitti
Yazık!!
Düşümdeki güzeli sen sanmıştım
Bir kaç parça şiir
Güler yüzlü bir albüm
Ve mektuplar
Böyle bir bozguna bu kadar acı yeter
Bir tek şunu unutma!
Hayatımda okuduğum en güzel şiirdin sen
Seni gerçekten sevmiştim ben!!!!!!!!!!!

[aYKo]

Yüregim Yanmadi Hiç Bukadar!.

Geldin sandim!
Terk etti odami yar günes ve renkler.
Senden sefaya hasretim cefalar yeter!
Bir lokma ekmek degil su degil and istegim.
Bir seda ver bir fer ol bir gel yeter!
Isli sisli pis puslu bir odada seni beklemek(?)
Yüregimden kan siziyor yardim et!
Dönecegine inandirarak gitmistin. Ben vedalarin vuslata gebe olmadigini ispatlamaya çalisirken galip gelmistin düsünceme. Ahh ne erinçti bu yüregime.
Is bölümü yapmistik. Sen gidecektin ben seni bekleyecektim sen gelecektin ben seni sevecektim.
Geçti.
Ne kadar zaman oldu bilmiyorum. Lakin; aklim basimdan söz dilimden ferim gözlerimden kokun tenimden geçti. Tahta kuralari çerçeveleri yedi bitirdi hayalin de beni.
Parmak uçlarinda yüregimin nazli sevdanla bekledim. Takvimlerden kisin eksilecegini haber ederken güzden kalma hüzünler ne kadar kara varsa sildim. Ilmek ilmek umut isledim seni beklerken. Ben vedalarin vuslata gebe olmadigini ispatlamaya çalisirken galip gelmistin düsünceme.
Geçti.
Bir çiçekli bahar
Bir sicak yaz
Bir serin hazan.
Sirada ne var?
Ben vedalarin vuslata gebe olmadigini ispatlamaya çalisirken sen yenildin düsünceme. Hiç bir dogru beni bu kadar acitmadi.
Geldin
sandim!
Ki geldin de. Yüreginin en kuytu kösesinde ask diye bir sey vardi. Bulamiyorum simdilerde.


Bir Avuç Günesle Gel Karanligima!.


Satirlarimi son kez yüregine egip sana yaziyorum. Yoksun iste. Cümlelerim bile degisti sensizligin vurgun saatlerinde. Hersey anlamsiz hersey kapkaranlik. Seninle gülümseyen satirlarim bak simdi yoklugunda karamsariliga büründü "Hayatimin hiç bir karesinde sevgi olmamisti. Sevgi zannetmistim yalanlari umut zannetmistim karanliklari. Hep severken terkedildim hep gülümserken aciya yenildim. Belki de sevilmeyi haketmedim ben. Belki de hiçbir zaman sevginin sofrasinda gülüslerimle nefes alamayacagim."
Sensizligin vurdugu dalgalarin arasinda ilik nefesini bekliyorum. Telefonlarim hala sessiz yüregim ise sensiz. Biraktigin yerdeyim. Çok mu senden istediklerim ? Çok mu seni uzaklarda bekleyip bir yudum nefesini beklemelerim çok mu ? Haklisin. Ben sevgiyi hiç haketmedimHiçbir zaman da haketmeyecegim.
Simdi bu yaziyi okuyupta çok karamsarsin deme bana. Sensizlikte çektigim acilari bilemezsin. Sanma senin yoklugundan kanayan yaralarimin sanci degil çektiklerim. Dört duvar yalnizligi arasinda nefes alan yüregimin çigliklaridir hissediklerim. Hani senin düslerinde gökyüzüne kanatlanmayi ögretecektin bana ? Hani gözlerimin renginden gökyüzünü " mutluluga " boyamayi ögretecektin ? Simdi yalnizliga demlenmis yoklugunla basbasayim. Sevgiyi haketmeyen yüregimle sesinden gelecek ilik rüzgarlari bekliyorum odamda. Yoklugun kaniyor içimde yetimligin agliyor gözbebeklerimde
Birkaç gün sonra dogum günüm. Haklisin dünyanin en mutlu insani benim. Yaniliyorsun dört duvar yalnizliginda üsüyorum. Artik disariya bile çikmiyor. Hersey seni hatirlatiyor. Dört duvar yalnizliginda yoklugunu soluyorum. Çok mu istediklerim senden ? Çok mu sana dair beklentilerim?
Düslerinde ellerini tutmaktan öte ne istedim senden. Karanliklarima bir avuç günesinle gelmeni gecenin avuçlarinda uyumaktansa avuç içlerinin arasina kivrilip bir cocuk gibi senin yaninda gülümsemeyi istedim hep. Gelmeyecegini bile bile bir yudum sevgini diledim. Çok mu istediklerim ? Artik kelimeler anlamsiz çaresizligim ise yapayalniz. Simdi beni biraktigin yerde hala seni bekliyorum. Çok sey istemiyorum senden. Yüregime yüreginle dokunmak ilik nefesinden düsüp gülüslerinden avuçlarina yuvarlanmakSadece gözlerinde demlenmis umutlari sesinden duymak kirpiklerinde islanmis gözyaslarinla kanayan yoklugunu yikamak. Söyle hadi senden istediklerim çok mu sevgili ?
Senden hiçbir zaman yollarima serilecek bir ömür istemedim. Ya da duygularima sunulacak bir beden diledim senden. Asla senin yüreginde bir yudum sevgi damlasi istedim. Dilinde islanan bir kelime iki dudagindan havaya kanatlanmis bir nefes olmayi diledim ben. Biliyorum hiçbir zaman ellerimiz birbirini tutmayacak. Yüreklerimiz hep hasretin avuçlarinda " imkansizligi " yasayacak. Lakin karanliklarin içindeyim. Ne olur nefesinden bir yudum " hayat "yolla. Seni soluyayim havayi solur gibi. Zifiri gecenin içinde kaybolmak üzereyim. Yoklugun kanarken ne olur bir avuç günesinle karanliklarima gel. Karanliklarin içinde sonbaharda solan bir yaprak gibi düsmek istemiyorum kuru topraga. Anla sevgili; gözlerinde sakli aydinligina ihtiyacim var benim

Eger gelmeyeceksen sevgili ; birak tövbeleri yarim kalmis günahlarini ser bedenime. Sevgiyi haketmeyen kalbim bari bir ise yarayip küllerimden yalnizlik gülleri yesersin yalnizligin gölgelerinde. Bir yudum sevginle düslerime gelmeyeceksen; birak ta sensizligin içinde avuç içlerinden kanatlanayim sonsuzlugun satirlarina. Bir avuç günesinle karanliklarimi ezmeyeceksen; birak dilinde islanacak son dua gözbebeklerinde akan son damla olup topraga ben sarilayim. Ben ellerimi uzattim yüregine; nefesinden ya yoklugunu yolla yalnizliga sarilayim ya da gözlerini yolla delice yüregine soluyayim
" Karanliklarima yoklugunun hançerinin düsmesine izin verme; gözlerinde sakli bir avuç günesle gel yalnizligin gölgelerine. "

[aYKo]

Sen yoksun diye yanımda ölüyorum buda benim Sonum..!
Yine hasret acilar özlem uykusuz geceler bana kaldi..
Ask yarasi bu hic kapanmiyor aklimdan gecenleri bir bile bilsen..
Ölmek istiyorum sensiz gecmiyor günler!

Senden kalan tek hatira bana göz yaslarim dönüsdü artik kana..
Kaniyor kalbim her gecen gün biraz daha..
Ne kadar dayanir bu beden sensiz bilmiyorum..

Yaktin beni külle döndürdün..
Yasarken öldürdün sen beni..
Oysa Canimdan cok seviyordum ben Seni..

Sen sen ise acimasizca öldürdün beni..
Geri dönmeni cok beklemistim..
Ama sen bensizligi tercih ettin..

Yine hasret acilar özlem uykusuz geceler bana kaldi..
Atese attin Sen beni Kalbim yaniyor..
Bundan böyle sevemem kimseyi..
Bundan böyle sevecek kalb kalmadi bende..

Kalbimin her kösesi senin ASKINLA dolu..
Artik baskasini koyamam kalbim senle dolu..
Artik istesende beni göremiyceksin birdaha..
Sen yoksun diye yanimda ölüyorum buda benim Sonum.!

[aYKo]

Susarak
Güneş altında söylenmedik söz yokmuş..
Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiğimi..
Ne gece ne gündüz yokmuş söylenmemiş söz..
Ben de söylenmişleri söylüyorum yeni biçimde..
Hiç bir biçim kalmamış dünyada denenmedik..
Ben de susuyorum sevgimi saklayıp içimde..
Duyuyorsun değil mi suskunluğumu nasıl haykırıyor..
Susarak sevgisini ilan eden çok var sevgilim..
Ama bir başka seven yok benim sustuğum biçimde..

[aYKo]

Suskunum Sana
Hangi şiire başlasam suskunum sana
Dağ göğsünde bir kaya diliyle suskun
Güneşte kavrulan bir kum tanesi
Çatlayan dudaklarım oluyor her gece
Yağmura suskun yaşamaya suskun
Haykırabilsem
Belki bir nehir köpürebilir sesimde
Silinebilir kuraklığın bütün izleri
Upuzun çöller vadileşebilir içimde

Hangi güzelliği özlesem suskunum sana
Yürek boşluğunda bir of kadar suskun
Özlüyorum seni masmavi
Koşuyorum sana bembeyaz
Ve kahroluyorum bir anda kapkara
Ah oluyorum
Of oluyorum
Ve susuyorum
Oysa haykırabilsem
Işık yumağı bir pınar olur soluğum

Hangi türküye uzansam suskunum sana
Ağıt ağıt özlem özlem suskun
Tut ki vurulmuşum
Aşktan ve kandan bir damla olmuşum
Bir saçlarının rüzgarına
Bir de ağzının kıyılarına konmuşum
Hangi dalga silebilir beni senden
Hangi kasırga koparabilir
Ben saç tellerinde bir ezgi olmuşum
Coşkuların her şahlanışında
Sana deprem deprem susmuşum
Ve sana susmaktan inan ki yorulmuşum

Yeter olsun gözlerinde ışık fırtınası
Sözlerinde baskı yasası yeter
Hangi kavgayı özlesem suskunum sana
Zafer sabahlarında gece kadar
Bayram sabahlarında yas kadar suskun
Böyle güzelliklere de
Böyle suskunluklara da lanet olsun
Al bu suskunluğumu al artık
Al ki
Bütün gürültüler kahrolsun